صوت و تصویرفرهنگسلامتاجتماعیعلم و دانشبین المللمنطقهترکیهایرانصفحه اصلی
چرا تهرانی ها از زندگی شبانه محرومند؟
14-06-2016 15:04


 حضور گسترده مردم در طرح اکران افطار تا سحر و استفاده از تمامی ظرفیت های فعال در سطح پایتخت توسط شهروندان ساکن تهران، بار دیگر این پرسش را پیش آورد که چرا زندگی شبانه در تهران احیاء نمی شود و این امکان که علاوه بر افزایش گردش اقتصادی، امنیت عمومی را نیز افزایش می دهد، جزو اولویت ها قرار نمی گیرد؟
به گزارش تابناک؛ در سال های اخیر برای جبران تعطیلی تقریبی سینما ها در ایام ماه مبارک رمضان، طرح افطار تا سحر در پایتخت در نظر گرفته شد که مطابق با این طرح تماشاگران می توانند از سانس های سینما که پس از اذان مغرب تا پیش از اذان صبح برقرار است، استفاده کنند و بخشی از شب نشینی‌شان را در سالن های سینما سپری نمایند؛ اتفاقی که هم به بهره برداری سالم از زمان عموم مردم منجر می شود و هم اقتصاد سینما را رونق می بخشد.
در رمضانی که ایامی از آن سپری شده، حجم استقبال از طرح افطار تا سحر نسبت به سال های پیشین بسیار قابل توجه بوده و مشاهدات عینی و تصاویر ثبت شده از سینما ها نشان می‌دهد سانس های سینما تا سحر مملو از تماشاگر است. سایر اماکنی که مجوز باز بودن در این ایام را یافته اند نیز با استقبال مشابهی مواجه هستند و طیف وسیعی از مردم، این ساعات خاص را برای تفریح انتخاب می کنند.
این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که گزارش‌های جدی از افزایش وقوع جرم با چنین طرح هایی گزارش نشده و علی رغم آنکه شب در تهران فضای متفاوتی حاکم است، وقایع گسترده‌ای به واسطه باز بودن سالن های سینما اتفاق نیافتاده و در واقع آرامش در شب هایی که سپری شده، همچون شب‌های رمضان سال های پیشین برقرار بوده است.
با این اوصاف، مشخص نیست که چرا نباید در سایر ایام سال چنین امکانی برای عموم مردم برقرار باشد و چرا زندگی شبانه در کشورمان معنا پیدا نکرده است؟ در همین بستر، پایتخت ایران یکی از معدود ـ و به تعبیری ـ شاید تنها پایتخت بزرگ جهان با چنین وسعت جغرافیایی و جمعیتی است که فاقد زندگی شبانه است و از نیمه شب سایر ایام سال، کاملاً تعطیل می شود.
البته در کنار تعطیلی اجباری بزرگ ترین کلانشهر خاورمیانه در هر نیمه شب، به شکل غیر رسمی زندگی شبانه، تفریح شبانه و حتی فرهنگ غیر رسمی شب گردی برقرار است و حتی برخی چهره های سرشناس فرهنگی نیز در میان شبگردان هستند؛ چهره هایی که دوست ندارند از آنها نامی برده شود.
در چنین فضایی شاید مشهد تنها شهر ایران باشد که به معنای واقعی زندگی شبان دارد و به مدد و برکت حضور ثامن الحجج در آن دیار و زائرانی که شبانه روز به حرم مراجعه می‌کنند، این امکان فراهم شده تا چراغ های بسیاری از اماکن این شهر خاموش نباشد.
این اتفاق طبیعتاً در پایتخت به مراتب راحت‌تر قابل تحقق است، چرا که به هر حال بسترهای لازم فراهم‌تر از سایر شهرها است اما معمولاً به دلایلی نظیر عدم امکان برقراری صددرصد امنیت در شب، تقریباً هیچ نقطه‌ای از تهران باز نیست و به همین دلیل در تهرانی با این عظمت از نیمه شب گرد مرده پاشیده می شود.
این در حالی است که در چنین کلان شهرهایی، اساساً گروهی از مردم که جمعیت قابل توجهی را نیز شامل می شود به واسطه شرایط کاری، برای تفریح و حتی صرف غذا، به جز از نیمه شب به بعد فرصتی ندارند و با شرایط تهران این فرصت از آنها سلب شده است. اتفاقاً گروهی از آنهایی که در ایام ماه مبارک رمضان از فرصت افطار تا سحر استفاده می کنند، همین بخش از مردم هستند که در معادلات مسئولان دیده نمی شوند؛ مردمی که سخت کار می کنند و شاید ساعت 22 یا 23 به منزل می رسند و حال اگر قرار بر تفریح یا حتی یک شام با خانواده در بیرون از خانه باشد، دیگر فرصت چندانی باقی نمانده است.