صوت و تصویرفرهنگسلامتاجتماعیعلم و دانشبین المللمنطقهترکیهایرانصفحه اصلی

این همه خشم در خزان!

19-09-2017 16:40
بعد از تصمیم مسعود بارزانی برای برگزاری همه پرسی استقلال کردستان، صدای اعتراض از برخی بلند شد که این صداها کم کم در حال تبدیل شدن به خشم است.


 هر کسی بر اساس تفکری که دارد، نظر می دهد.
آمریکا ابتدا خواستار "به تعویق افتادن" همه پرسی بود. سپس این را به "لغو" همه پرسی ارتقا داد. آمریکا که روی پ.ی.د در شمال سوریه حساب باز کرده، معتقد است که همه پرسی به نقشه هایش لطمه خواهد زد.
در ترکیه نیز سخنان جنگ طلبانه "دولت باهچلی" رئیس حزب ملی گرای حرکت (حزب ملی گراهای ترک) در روزهای اخیر در گفتار های رسمی دولت نیز مشاهده می شود. رزمایش ارتش ترکیه در هابور (مرز عراق با ترکیه)، اعلام برگزاری نشست امنیت ملی در 22 سپتامبر (که ابتدا قرار بود در 27 سپتامبر بر گزار شود) و سخنان اردوغان مبنی بر اینکه در صورت برگزاری همه پرسی "بهای آن را پرداخت خواهند کرد"، قابل توجه است.
طرف ایران نیز از یک طرف تهدید هایی از جمله بستن مرز ها و لغو توافق ها را به صورت علنی بیان می کند، از طرف دیگر دفتر قاسم سلیمانی تهدید مبنی بر "از بین بردن منطقه کردستان" را اعلام می کند. همه اینها نشانگر بعد تهدید هاست.
واکنش حکومت مرکزی عراق نیز قابل توجه است...
بعد از اینکه طرز برخورد عبادی را در این موضوع متعادل دیدند، نوری مالکی وارد شد. همین یک موضوع نشان دهنده این است که چه آشفتگی منتظر منطقه عراق و کردستان است. سخنان مالکی که عراق را به صورت کامل در اختیار آمریکا گذاشت و دارای یک شخصیت فاشیست ملی-مذهبی است، درباره کردستان مبنی بر اینکه "اجازه اسرائیل دوم را در منطقه نخواهیم داد" هم مضحک و هم تراژیک بود. مالکی که باعث وضعیت شکننده فعلی عراق، قدرت گیری داعش و شکل گیری اکثر قتل عام های عراق است، دیگر نیازی به اسرائیل دوم در منطقه نمی گذارد.
و فقط یک هفته تا همه پرسی باقی مانده است.
مسعود بارزانی در چنین دوره ای که تهدید های مخفی و علنی دریافت می کند، بار دیگر مصمم بودن خود را نشان داد و گفت که همه پرسی را برگزار خواهد کرد.
در این روزهای پایانی ماه سپتامبر، خصومت ها در حال بزرگ شدن هستند.
هر کس بار دیگر درباره خود، خدای خود ، منطقه خود و رویداد ها تفکر کند.
از وضعیت عراق و سوریه درس عبرت بگیریم تا آشفتگی های جدید، جنگ های جدید در خاورمیانه به وجود نیاید.
در آغاز این نوشته، کتابی از حسنین هیکل در ذهنم بود، به نام "خزان خشم، پایان یک فرعون".
حسنین هیکل که شهرت بین المللی داشت، یک نویسنده سکولار بود. وی در این کتاب از انور سادات، رئیس جمهور مصر و کشته شدن وی سخن می گفت.
در جلد پشتی این کتاب چنین نوشته بود: "فقط یک سؤال باقی می ماند: چرا کسی که در غرب ازش به عنوان یک دولت مرد شجاع و آینده نگر یاد می شود، در کشور خود کسی را پیدا نمی کند که از پشت سرش گریه کند. شخصی که سال ها در شبکه های تلیزیونی و روزنامه های کشورش همواره جلوی چشم مردم است، بعد از مرگش خیلی زود فراموش می شود. غرب باید به این فکر کند که چرا اینها که به زبان غرب حرف می زنند و در بین آنها محبوبیت دارند (مثل شاه، سادات، مارکوس) در جلب اعتماد مردم خود این همه ناموفق هستند."
هیکل درباره پایان تلخ سرانی صحبت می کند که در بین مردم خود جایی ندارند ولی در غرب محبوب هستند.
البته این، فقط بعد دنیوی است.
ما مسلمانان به فکر بعد اخروی نیز باید باشیم.
این مهم است که بعد از مرگ یک شخص، مردم از او به خوبی یاد کنند ولی بداند که در مقابل عدالت الهی باید حساب ریختن خون هر بی گناه را، یتیم کردن هر کودک را نیز بدهد.
ساختن به جای تخریب، تحکیم برادری به جای تفرقه افکنی، انجام هر کار خود برای جلب رضای الهی نه برای منافع ملی، مذهبی و استراتژیک...
می خواهیم خزان، همان قدر که غم ها را در خود نگه می دارد، توبه ها را نیز در دل خود جای دهد.
بزرگ کردن خشم در خزان، عمیق تر کردن زخمی است در دل مؤمن قرار دارد.

Haberleri Paylaşarak Bilgiyi Anında Arkadaşlarınıza Ulaştırabilirsiniz.